Takot

Habang naglalabor ako kanina sa ika isang milyon ko na yatang anak sa aking napaka komportableng trono eh tamang muni muni ang drama ko. Matagal na kasi akong tapos eh hindi pa din ako tumatayo...tinatamad pa ako. Naalala ko tuloy nong bata pa ako,tinatawag ko lang si nanay pag tapos na akong umuo. Hay ang sarap maging bata. Wala akong iniisip na problema non. Kakain na lang sa mesa...hindi na proproblemahin kung saan kukunin ang lulutuin at kakainin. Matutulog na lang pag inaantok. Napapagod lang sa kakalaro. Napaka simpleng buhay kaya ang saya saya. Minsan iniisip ko...sana hindi na lang ako tumanda at nagkaroon ng komplikadong buhay na parang artista lang. pero kung hindi ako tumanda hindi ko din mararanasan ang sarap na nararanasan ng matatanda

Sa aking pagsakay sa sasakyang ibinalik ako sa aking pagkabata eh don ko din nakita kung papaano nagbago ang aking mga pananaw mula sa napakaliit na bagay hanggang sa malaki.

Nong bata pa ako eh takot na takot ako sa dilim. Pero ngayon...super kadufer na nageenjoy ako sa dilim. Pwamis mas masarap sa dilim.

Nong bata pa ako eh takot na takot ako pag sinasabing "kakainin kitaaaa!" As in talagang feeling ko eh mamatay na ako kasi kakainin na ako. Pero ngayon..sus tuwang tuwa ako pag sinabing "kakainin kita". Sarap kaya non kaya hubad agad!

Masarap na mahirap ang paglalakbay sa buhay. Madaming problema...laging komplikado. Pero pag lagi mong iisipin na kasama mo si Fafa Jetut sa paglalakbay natin sa daan ng buhay eh nagiging mapayapa ang paglalakbay. Laging iisipin na minsan sinusubukan lang tayo kung gaano kahigpit ang ating kapit!

Wait..............bakit naging ganon ang ending???